آدمیان  در زندگی خویش کمابیش به هم نوعان خود نیازمندند و انسانیت و اخلاق ایجاب می کند که انسان، نیاز هم نوع خویش را برآورد و هر خدمتی که از دستش بر می آید از دیگران دریغ ندارد. چنین کاری هم خشنودی خدا را در پی دارد وهم سبب همبستگی تالیف قلوب، صفا و صمیمت و افزایش مهر و محبت می گردد.

در روایتی از امام صادق(ع) آمده است که خداوند عزوجل فرموده است:

الخلق عیالی فاحبهم الی الطفهم بهم واسعاهم فی حوائجهم

مردم عیال من هستند محبوب ترین آنها نزد من کسی است که پیش از همه به مردم مهربان باشد و کوشش بیش تری در رفع نیازمندی های آنان کند.

درسخنان گهربار معصومین (ع) پاداش فراوانی نیز برای خدمت برشمرده شده که شمارش همه آنها مجال فراخی می طلبد. امام حسن مجبتی (ع) می فرماید: شنیدم که امیرالمومنان از پیامبر چنین نقل کرد:

هر کس که در برآوردن نیاز برادر مومنش بکوشد نه هزار سال با روزه داری و شب زنده داری خدا را عبادت کرده است.

رسول گرامی اسلام و خاندان پاکش این خصلت را در عالی ترین حد آن دارا بودند و به تعبیر امیر مومنان (ع): هرگز در برابرنیازمندان نه نمی گفت و آنان را جز با برآوردن نیازشان یا سخنی دلنشین مرخص نمی کرد.

امام علی (ع) خود نیز در دستورالعمل حکومتی به مالک اشتر چنین دستور داد:

و اثمر طبک الرحمه للرعیه والمحبه لهم و اللطف بهم

دلت را سرشار از مهربانی و دوستی و لطف به مردم و زیردستان کن

براین اساس معصومین (ع) همه همت خویش را درراه خدمت و رفاه و حل مشکلات مردم به کار می برندو چون پدرانی دلسوز همه مسلمانان را فرزندان خویش می دانستند و آسایش آنان را براحتی خود ترجیح می دادند.